Νιώθω πως ο χρόνος ο αληθινός, βρίσκεται στο ρολόι της ψυχής μας και όχι στα ρολόγια τοίχου…

Τι σημαίνει για εμένα, να προσθέτω κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου, ένα ακόμα κεράκι στην τούρτα… -Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ποδοβολητά στο διάδρομο, ψίθυροι όπου ανάμεσα τους ξέφευγαν δυνατά φράσεις του στυλ :”εγώ θα μπω πρώτος μέσα” ή “άσε μεεε!εγώ θα κρατάω τα σοκολατάκια!” Ένα ξαφνικό άνοιγμα της πόρτας, δύο φωνές σε μία “Χρόνιαααααα πολλααααααά μαμαααααά!” Και…δυο μικρά πλασματάκια ανέβηκαν σε χρόνο dt πάνω στο κρεβάτι μου, σπρώχνοντας το ένα το άλλο για το ποιο από τα δύο θα με πρωτο αγκαλιάσει και πρωτο φιλήσει… Ζωγραφιές, αρκουδάκια, σοκολατένιες καρδούλες γέμισαν το δωμάτιο…

Το χαμόγελό μου έφτασε μέχρι τ’αυτιά, η καρδιά μου πλημμύρισε με χαρά και περηφάνια για το γιο μου και την κόρη μου…

Σίγουρα δεν είμαι τέλειος άνθρωπος…Μπορεί να έχω κάνει λάθη… Όταν όμως κοιτάζω τα μικρούλια μου, ξέρω ότι στη ζωή μου έχω κάνει κάτι απόλυτα σωστό…

Σήμερα λοιπόν, είναι τα γενέθλιά μου… Περίεργη μέρα… Χαρούμενη αλλά και με πολλές σκέψεις… Τις ίδιες κάθε χρόνο… Δεν αλλάζουν…Όπως και δεν αλλάζει η παιδική μου καρδιά, όσα χρόνια κι αν προστίθενται, όσες εμπειρίες κι αν έρχονται στη ζωή μου… Νομίζω πως μέσα μου, παραμένω ίδια… 

Θα ήθελα να μοιραστώ με όσους τυχαίνει να με διαβάζουν, το κείμενο που είχα γράψει πέρυσι, τέτοια μέρα. Ίσως κάπου, ανάμεσα στις σκέψεις μου, βρείτε τον εαυτό σας…

                                                                                             23 Ιανουαρίου 2017

Η μέρα που ήρθα στον κόσμο…

Καθημερινά ετοιμάζω αφιερώματα για διάσημα πρόσωπα και γράφω για τη ζωή τους. Σήμερα, την ημέρα των γενεθλίων μου, σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω και να σας μιλήσω για εμένα και για εκείνη τη χιονισμένη μέρα που ήρθα στον κόσμο.

 Στα χέρια μου κρατώ ένα μικρό θησαυρό… Είναι το ημερολόγιο που έγραψε η μαμά μου για τη γέννησή μου και για τα στάδια μέχρι τον πρώτο μου χρόνο. Τα φύλλα του έχουν πια αλλάξει χρώμα… Ένδειξη ότι πέρασε  αρκετός καιρός από τότε…

Οι γονείς μου περίμεναν τον ερχομό μου πως και πως… Ήθελαν πολύ ένα κοριτσάκι… Τους έκανα, λοιπόν, τη χάρη… Γεννήθηκε, λοιπόν, … “ένα ροδαλό κοριτσάκι με πολλά μαλλάκια και φουσκωτά χειλάκια. Τα χαρακτηριστικά σου είναι τόσο αρμονικά φτιαγμένα, λες και είναι ζωγραφιστά. Είσαι το κοριτσάκι μου. Ένα τόσο δα πλασματάκι 3,5 κιλών και 57 πόντων που μαζί σου έφερες την ευτυχία όλου του κόσμου. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτό που νοιώθω για εσένα. Από τη στιγμή που σε πήρα στην αγκαλιά μου αναρωτήθηκα τί νόημα είχε η ζωή μου πριν γίνω μαμά. Ανασαίνω από την ανάσα σου, ζω για εσένα. Καθώς προσεύχομαι την ώρα που κοιμάσαι, στο μυαλό μου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη. Εύχομαι να μπορέσω να σου προσφέρω όλα όσα χρειάζονται για να γίνεις σωστός άνθρωπος. Θέλω να είσαι γερή, ευτυχισμένη, καλότυχη και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν πραγματικά… Δεν θα σου μιλήσω για εμένα- προτιμώ να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα όταν μεγαλώσεις. Θα σου πω όμως πως είσαι τυχερή που έχεις αυτόν τον πατέρα.” είναι ένα μικρό απόσπασμα από όλα όσα γράφει η μαμά μου στο ημερολόγιο της για εμένα…

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία και νοσταλγία για εκείνα τα γενέθλια που επικρατούσε ένας όμορφος συνωστισμός από αγαπημένα μου πρόσωπα, που βρίσκονταν στο σπίτι για να μου ευχηθούν… Μπαμπάς, παππούς, γιαγιά, θείες, θείοι… ήταν όλοι εκεί…Τώρα πια μετράω “απουσίες” κι άδειες καρέκλες… Είναι φορές που σκέφτομαι πως αν είχα μιαν ευχή που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, θα ήταν να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω έστω για λίγο. Για μια μέρα μόνο… Θα είχα τόσα να τους πω… Και τί δεν θα έδινα ν` ακούσω για ακόμα μια φορά την ιστορία εκείνης της μέρας που ήρθα στον κόσμο… Καθένας τους, την έλεγε με το δικό του μοναδικό τρόπο, έχοντας όμως ένα κοινό… Την αγάπη τους για εμένα… Μου λείπουν όλοι πολύ… Κι αυτή τη μέρα περισσότερο…

Ευγνωμονώ όμως το Θεό, την τύχη, που όλοι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που έχουν “φύγει”, ήταν κάποτε εδώ για εμένα. Και από εκεί ψηλά ξέρω πως  “παρεμβαίνουν” καμιά φορά, γιατί η αγάπη ό,τι και να συμβεί, δεν χάνεται ποτέ… Δεν θέλω να με πιάσει συγκίνηση πάλι και με αυτά που γράφω θα ξαναμπώ στην ίδια παγίδα που μπαίνω κάθε φορά… 

Ο χρόνος πάντα κάτι παίρνει αλλά και κάτι δίνει… Και τα τελευταία χρόνια μου έδωσε δυο υπέροχα παιδιά- το γιο μου και την κόρη μου. Τώρα πια, μπορώ να διηγούμαι σε εκείνα ,τη δική τους μέρα που ήρθαν στον κόσμο. “Μαμά θα χωρέσουν όλα τα κεράκια στην τούρτα σου;” με ρώτησε το αγοράκι μου. Απόδειξη ότι για εκείνον είμαι τοοοοόσο μεγάλη… 

Αλήθεια, τί σημαίνει να προσθέτεις κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα ακόμα κεράκι στην τούρτα; 

Για εμένα ο χρόνος είναι σχετικός… Είναι φορές που οι δυσκολίες και τα προβλήματα που έχω αντιμετωπίσει, με έχουν κάνει να νιώθω τόσο απίστευτο “βάρος”, σαν να έχω όλες τις δεκαετίες του κόσμου στην πλάτη μου… Κι άλλες φορές νιώθω τόσο όμορφα κι ανάλαφρα σαν να βγήκε η μικρή Μανταλένα από τις φωτογραφίες των παιδικών ή εφηβικών της χρόνων. Έχω πειστεί πια, ότι την πραγματική μας ηλικία δεν μπορεί να την ορίσει καμιά ληξιαρχική πράξη γέννησης. Γιατί ο χρόνος ο αληθινός, βρίσκεται στο ρολόι της ψυχής μας και όχι στα ρολόγια τοίχου. 

Εύχομαι να μεγαλώνω…όμορφα, γλυκά, να ζω τις χαρές της ζωής και να έχω δίπλα μου όσους αγαπώ και με αγαπούν αληθινά…

Χρόνια μου πολλά και καλά! 

Kindergarten

klik.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ