Γλυκό πουλί της Νιότης | Το αριστούργημα του Τένεσι Ουίλλιαμς για το χρόνο, τα όνειρα και την αποτυχία…

Η μεγάλη επιτυχία ενός από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς και τα λόγια του Μάριου Πλωρίτη -που το μετέφρασε- γι`αυτό. Ο Τ. Ουίλλιαμς έφυγε από τη ζωή στις 26/2/1983.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Τένεσι Ουίλλιαμς… Ένας από τους κορυφαίους  Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς, μαζί με το σύγχρονό του, Άρθουρ Μίλλερ. Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1911. Τη μεγαλύτερη περίοδο της ζωής του έζησε τη Νέα Ορλεάνη. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα και παιχνίδια, ιστορίες και μυθιστορήματα και το 1948 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το “Λεωφορείον ο Πόθος” ενώ το  1955 για τη “Λυσσασμένη Γάτα”. Τα έργα του είναι μεταφρασμένα σε περισσότερες από 30 γλώσσες, και παγκοσμίως αποτελούν ιδιαίτερα δημοφιλείς παραστάσεις.

Ένα από τα πιο διάσημα κι αγαπημένα έργα του Τένεσι Ουίλλιαμς είναι  “Το Γλυκό Πουλί της Νιότης”. Ένα αριστούργημα το οποίο  πραγματεύεται δύο από τις μεγαλύτερες αγωνίες του συγγραφέα του. Αφενός τον Χρόνο που περνά γρήγορα αμείλικτος και αφετέρου την Αποτυχία και  τα  απραγματοποίητα όνειρα.

Ποια είναι όμως η πλοκή του έργου;

`Ηρωες του είναι η Αλεξάνδρα Ντελ Λάγκο και ο Τσανς Γουαίην. Και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά από την αρχή τις συνέπειες του Χρόνου και στις δυο διαστάσεις του. Στο Παρελθόν και στο Μέλλον.

Οι δύο πρωταγωνιστές  κάνουν απελπισμένες προσπάθειες να ξεφύγουν από τις αρπάγες της αναγκαστικής προσγείωσης στην πραγματικότητας. Και τότε δημιουργείται μια δραματική κατάσταση…

Η  Αλεξάντρα ήταν κάποτε διάσημη ηθοποιός του κινηματογράφου, η οποία αποτραβήχτηκε από την οθόνη μόλις άρχισαν να την παίρνουν τα χρόνια. Βλέποντας ότι χάνει τη νιότη της, βρίσκει απεγνωσμένες διεξόδους… Στον αγορασμένο έρωτα με νεαρούς ζιγκολό, στην τεχνητή λήθη των ναρκωτικών και του αλκοόλ.

Ο Τσανς Γουαίην είναι ο τελευταίος από τους νεαρούς εραστές της. Το μόνο του εφόδιο είναι η ομορφιά και τα νιάτα του καθώς είναι φτωχός και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Φιλοδοξεί, ωστόσο, να γίνει σταρ του Χόλλυγουντ και να παντρευτεί την πλούσια παιδική του αγαπημένη, την Χέβενλυ.

Όταν εκείνος συναντά την Αλεξάντρα στην κρίσιμη και για τους δύο ώρα της ζωής τους, ο ένας προσπαθεί να “αρπαχτεί” από τον άλλο.

Εκείνη, είναι μια γυναίκα με προσωπικότητα και χαρίσματα. Ίσως, λοιπόν, για εκείνη να  υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ο Τσανς, όμως, όχι, γιατί πρέπει να αντιπαλέψει την εχθρότητα των ανθρώπων…

Πριν αρκετά χρόνια -ήμουν παιδάκι ακόμα- είχα παρακολουθήσει στο θέατρο το “Γλυκό Πουλί της Νιότης” με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ήμουν πολύ μικρή τότε για να τη θυμάμαι ακόμα… Ωστόσο, έχω κρατήσει το πρόγραμμα της παράστασης. Σε αυτό, ο Μάριος Πλωρίτης, που έκανε την θαυμάσια διασκευή –μετάφραση του έργου, “Το Γλυκό Πουλί της Νιότης αρχίζει εκεί που τελειώνουν τ’ άλλα έργα της λυγρής πινακοθήκης του Ουίλλιαμς”, αναφέρει ανάμεσα σε άλλα:

“Όπως σε κάθε έργο του Ουίλλιαμς, βρίσκονται και στο Γλυκό πουλί της νιότης πολλά συμβολικά στοιχεία. Περισσότερα, μάλιστα, παρά ποτέ. Ο ήρωας του έργου δεν στηρίζει τις φιλοδοξίες τους παρά σε δώρα που τα χρωστάει μόνο στην Τύχη: την ομορφιά  και τη γοητεία του. Γι`αυτό και τ`όνομά του “Τσανς”, που θα πει Τύχη. Αλλά οι γιοί και τα γεννήματα της Τύχης, από την Τύχη αφανίζονται. Και τον Τσανς θα τον συντρίψουν τυχαία περιστατικά, που είναι πολύ αδύναμος για να τα ξεπεράσει. Αυτή του η αδυναμία κι αυτή η τυχαιότητα θα τον χωρίσουν για πάντα από την “Χέβενλυ”, την “Ουράνια” αγαπημένη, τον αγνό, τίμιο Ουρανό, που ποθεί (όπως όλοι μας) ν`αποχτήσει, μα που τον μολύνει ο ίδιος όταν τον αγγίζει. Και μολύνοντάς τον, καταστρέφεται κι αυτός μαζί του… Πίσω απ`τον ώμο των δύο νέων, υψώνεται – σύμβολο Επιτυχίας, της Αποτυχίας και της Μοίρας- η Αλεξάντρα Ντελ Λάγκο. Είναι, θα έλεγες, όχι μόνο το θύμα, αλλά και η προσωποποίηση του Χρόνου. Που σέρνει μαζί τον θρίαμβο και την ήττα, τη δύναμη και τη ματαιότητα, και που, φθείροντας τους άλλους, φθείρει αδιάκοπα τον εαυτό του…

`Ετσι, το Γλυκό Πουλί της Νιότης, πέρ`απ`την “υπόθεσή” του, πέρ`απ`τη βιαιότητά του, πέρ`απ`τα επικαιρικά και τοπικά στοιχεία του, παίρνει τελικά τη μορφή σύγχρονης Αλληγορίας γύρω στο Χρόνο – στο χρόνο με τα μύρια προσωπεία του, τα γελαστά και ματωμένα, το Χρόνο τον ανελέητο εχθρό, που υπάρχει μέσα στον καθένα μας και κατατρώγει όλων μας τα σπλάχνα…”

klik.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ